Et lite dikt til pappa

I helgen var vi på tur. Reiste hjem til den nydelige Stordalen, i vakre Etne. 

Litt grått og trist nå, men om kort tid blir det grønt og frodig  

Vi reiste for å feire min fantastiske pappa, som ble 80 år på lørdag. 

Det ble en kjempe fin fest, og ei kjempe fin helg! Mange nye gode minner, fra møte med familie og gode venner. Litt underholdning må man ha i slike lag. Der var, som seg hør og bør, både gratulasjons sang og dikt. I tillegg hadde jeg skrevet et lite dikt til pappa. Et dikt om et gammelt minne. Det handler om det fineste foreldre kan gi til sine barn. Nemlig det å gi tillit og trygghet! 

Jeg er så heldig å ha vokst opp med så fine, gode og trygge foreldre. 

Og dette diktet handler om et lite minne, som forteller om denne tryggheten.

Diktet er på nynorsk dialekt, litt eldre nynorsk, det er jo mitt morsmål. Og føler alltid diktene blir mer ekte og sterkere, når jeg skriver på nynorsk. Så håper jeg det ikke ødelegger for de som helst leser bokmål. 

HANDA   MI   I   DI

Eg har ein stad eg går,

Hvis eg blir trist og lei.

Hvis livet buttar mot meg,

og eg treng trygghet på min vei.

Eg vandrar til ei blome eng,

Djupt i mitt stille sinn

Der ligg eit lite minne, gøymd,

Frå barndommen min.

Ei blome eng så grøn og fin

Spedd med alle slag blomar på,

Der sola alltid skin

Frå ein himmel sommar blå

Eg høyrer fuglekvitter,

Og bjella frå eit lam.

Som kjem springande imot meg,

Så trygg og så tam.

Eg kjenner lukta av ein blomekrans,

Som eg så flott har gjort.

Den er prinsessekrone, for det er eg.

Skjønt krona visnar fort.

Idyllen bugnar rundt meg,

Som rein poesi.

Men det er ikkje det som gjer meg så trygg

Nei pappa, for det er handa mi i di!